Mijn werkwijze genoemd in pagina “wie ben ik” is ook weer terug te zien in mijn afstudeerproces, zo begon ik met het onderzoeken van acrylic one en paste ik dit toe op meubels om diens vormen natuurlijker te maken. Deze interesse van meubels en de natuurlijke vormen zijn naast het feit dat ik mezelf een tot de natuurgerichte maker vind ook een directe samenkomst van mijn minor en stage.
lees op deze pagina alles over mijn proces van A tot Q van Q tot Z zal in Maken ADEM worden verteld.
Eerste stap
Ik ben via een Rem-atelier achter de substantie acrylic one gekomen, dit is een soort glad cement. Welk je ook zelf kan maken met houtlijm, water, cement en kalk.
Door dit spul op een kast te smeren hoopte ik de vormen organischer te maken. Al vond ik het resultaat matig. de zelfgemaakte acrilic one werkte verassend goed maar was het beeldend niet waar ik naar zocht.
Door het testen met acrylic one en het aanbrengen van een laag op de kast kwam ik tot nieuwe ideeën. Waar was ik naar op zoek en hoe wil ik dit bereiken? ik besefte dat een kast nooit echt zou gaan leven zonder beweging. want met alleen acrilic one kreeg ik niet het resultaat wat ik zou willen.
want een organisme heeft nota bene altijd wel een beweging in zich!
De beweging
Vanuit dit besef is mijn project gaan bloeien, ik zocht naar opblaas technieken om eerst een soort opblaasbare wand te maken en test eerst met fietsband. Ik maakte een mini wandje door een fietsband met een slangetje op een plankje te lijmen. Dit werkte! Alleen is het rubber erg stug, ook door het formaat.
Ik besefte dat er nog een oude pot vloeibare latex was en vroeg mij af of dit niet perfect zou moeten zijn. De latex is dikkig dus dan krijg je een soort organische textuur dacht ik. En je kan het “verven” in elke vorm die je wil.
Test 2: latex paneeltje, resultaat: een groot succes.
Het werkte vrijwel meteen. Het paneeltje blies op en de beweging was subtiel en levendig!
Verder testen
Door mijn ondervinding van het opblazen van latex begon mijn zoektocht naar wat de mogelijkheden zijn binnen deze techniek, en begon ik testen te maken om het materiaal latex te leren kennen.
Zo maakte ik 2 testen, 1 buis en een bol. Ook wilde ik kijken wat licht zou doen door de textuur van de latex omdat de vegen in de latex mij ook aanspraken. Dit alles aangestuurd met een motor met zuiger die alles op een bepaald tempo deed ademhalen.
In dit process ben ik nog totaal niet bezig met wat het moet gaan worden maar wel met wat er allemaal mogelijk is en welke oplossingen ik nodig heb om bepaalde “problemen” op te lossen zoals de pomp, de kit om de latex op het hout te lijmen en de boormachine om de latex niet te laten druppelen. Terugkijkend zijn dit prachtige verrijkende aspecten op mijn kennis van dit materiaal en ga ik vrij direct aan de slag om het materiaal te kunnen vervormen en de techniek in handen te krijgen! Ik zie dingen terug die ik nu nog toepas omdat ik voor mijzelf bewezen heb dat het werkt in mijn vooronderzoek.
dit vooronderzoek geeft mij handvatten om uiteindelijk mij te richten op het uitwerken van een toepassing in plaats het moeten ondervinden hoe ik mijn materiaal moet bewerken.
De afleiding
Over toepassing gesproken. Het materiaal heeft zich bewezen, en mijn enthousiasme over het materiaal en de beweging ook! Alleen verlies ik mijn doel. Het idee om een meubel te maken blijft hangen maar voelt nog niet goed. Ik wil iets anders, iets nieuws.
Ik koos ervoor om afstand te nemen van het latex en mijn focus op iets anders te zetten. Ik hield de latex nog in mijn achterhoofd maar wilde mijn aandacht nu voor iets anders;
zijpad 1
Ik heb altijd al interesse gehad in muziek en met muziekinstrumenten schakelingen te maken die normaliter niet zo worden toegepast. Zo is mijn elektrisch drumstel een leuk voorbeeld van eigenlijk een grote knoppen doos waarmee je dus meerdere dingen kan aansturen met de drums!
Ik wilde een eigen drumstel maken met elektronische apparaten zodat als ik drum, een motor, lampje of ballon aangezet kon worden. Ik onderzocht wat ik nodig had, bestelde de onderdelen en begon met het maken van het circuit. Dit alles met een hoop hulp van chatgpt die kon mijn exact vertellen welke 74HC595 shift registers ik nodig had en natuurlijk de ULN drivers om 1 signaal van een arduino te versterken en te verdelen onder meer dan 32 signalen zodat ik een piano met 2 octaven van 12 noten kon gebruiken en zo 24 relays aan te sturen!
Het was een leuk circuit en werkte prima, ik sloot er motoren, lampen en luchtschakelaars aan en kon die allen aansturen met mijn elektrische drumstel via usb naar de Arduino!
Het onderzoeken van iets nieuws en je aandacht even op iets anders storten heb ik vaak wel nodig binnen zo’n project. Het helpt me altijd om een goed beeld te krijgen waar ik nu mee bezig was en geeft me even een momentje om adem te halen;)
Het werken met het drumstel en de lichtschakelaar gaf mij ook ideeën om het te gaan combineren met de opblaasbare wandjes die ik eerder had gemaakt! Ik wist dat ik daar iets had, maar wilde er nog niet aan toegeven. Want, was het dan wel goed genoeg voor mijn afstudeerwerk?
zijpad 2
Zo beland ik met de vraag, Wat moet het gaan worden? Ik dacht terug aan wat ik de afgelopen jaren voor projecten heb gedaan, omdat ik herkende veel terug te halen uit vorige jaren. zo heb ik eerder een interactief werk gemakt met een drumstel met eigen geluiden en Beelden via een beamer, ben ik altijd geïnteresseerd geweest in hout.
Zo bedacht ik ook mijn project van eind 2e jaar waar ik een jurk maakte vanuit mijn hout buig onderzoek.
Een jurk heeft iets elegants en gemaakt van materialen die normaliter niet gebruikt worden in jurken, trek je de aandacht. Alleen miste die jurk van toen de elegantie. Het zou een goed afstudeerwerk idee zijn.
Met deze gedachte spinsels ben ik gaan kijken of ik een jurk kon maken, het moest iets worden met houten schubben die een patroon vormen over de jurk heen.
De jurk zelf moest slank en met een lange sluier, er moeten lichten in die bestuurd worden door een drumstel zodat de jurk zelf begint te dansen, en natuurlijk moet die opblaasbaar zijn.
Zo ben ik met de technieken die ik kende van mijn vooronderzoek aan de slag gegaan. Met een piepschuim pop aan een soort spit draaiende het latex aanbrengen om vervolgens houdbaarheidsfolie erop te doen, zodat ik met de tweede laag latex een holle kamer maakte; die opblaasbaar was.
Daarnaast veel dunne houten driehoekjes snel kunnen maken met de lintzaag zodat ik grote oplages kan doen zonder te veel verlies. En vervolgens testen wat ik dan kan doen met de driehoekjes in verband met licht en latex
Het was de bedoeling dat de driehoekjes mooi zouden reageren met het licht naarmate de jurk opgeblazen zou worden. En er patronen door de jurk zouden gaan door het licht
Een combinatie van alles wat ik voorheen had bedacht, probeerde ik nu in 1 werk allemaal samen te brengen. Wat in essentie niet de beste keuze is. Je bent niet bezig met wat het wordt maar meer met wat ik erin wil hebben. En vergeet daardoor de essentie van het werk!
Ik geloof dat het Stijn was of Jesse die mij toen ook op school vertelde dat ik terug moest naar de essentie van mijn werk. En dat woord “essentie” heeft mij uiteindelijk op het juiste been gezet!
zijpad 3
terugdenkend aan die feedback bedacht ik mij dat het geen jurk moest worden, het moest een object zijn dat niet per se gedefinieerd kan worden. Het moest gewoon iets zijn dat op zichzelf begon te ademen en daarmee leven initieert. Dus gewoon een object.
Met die gedachte kwam ik met het idee om een soort “ornament” te maken: een hangend object met aspecten van vleugels, bellen wellicht longen die samen in een tempo ademen en het hele hangende object laten groeien en krimpen. Met daardoor ook elegante houten pijlers of gebogen franjes
Zo ben ik meerdere testjes gaan maken met latex en hout combinatie, dubbelen wanden zodat het opgeblazen kon worden. De vormgeving liet ik afhangen van snelle schetsen die ik maakte van ideeën. dit resulteerde in wel potentiele vormen en bewegingen. maar maakte ik vlak na het maken van deze werken de keus om nu echt terug te gaan naar de essentie
Terug naar de essentie
Ergens, tussen zijpad 2 en 3, waarschijnlijk na aanleiding van de houten schubben op de jurk. Ben ik dun hout gaan zagen en gaan plakken op latex als een testje, of je wellicht het hout zou kunnen opblazen.
Niet wetende dat daar alle essentie in zat die ik zocht. Na het maken van dit testje ging met elk gesprek op school de aandacht naar dit opblaasbare plaatje hout en niet naar mijn eigen nieuwe experimentjes.
Dit kostte mij meerdere interacties om te beseffen dat ik daar iets had gevonden en juist daarmee verder moest.
De essentie: een meubel organischer maker en doormiddel van bewegende wanden een leven geven . Dat was de gedachte waarmee ik heel mijn onderzoek startte dit jaar
Terugkijkend naar de essentie, hielp mij om te zien dat wat ik als eerste dacht in combinatie met deze fineer latex methode al meer dan genoeg heeft om er werk van te maken.
Waar de essentie van het opblazen, ademhalen, mijn ambacht met latex, hout en de passie om meubels te maken allemaal samenkwamen!
Ik voelde vrijwel direct dat dit het pad was dat ik moest belopen en voelde dat de knoop die ik nu al 3 keer probeerde door te hakken dan nu eindelijk doorgehakt kon worden!