Nu ik deze documentatie af heb en mijn gehele proces nog eens ben nagelopen, valt me op dat ik een werk weet te maken dat bij mij aansluit en ik dus goed weet welke keuzes te maken om tevreden te zijn. het kiezen van wat voor mij goed voelt is vaak een motto in mijn persoonlijke leven het is fijn om te zien dat ik dat ook kan vinden in mijn makerschap en op school.

ik ben tevreden over hoe het werk nu staat, zoals vermeld is het werk op dit moment nog niet af en zal de kast op een sokkel komen te staan om het pomp mechanisme te verbergen en zullen er meerdere slangen door de kas verwerkt moeten worden. Dat zullen toevoegingen zijn die veel invloed zullen hebben op de uitstraling van de kast en zal in de toekomst ook beter weggewerkt worden.

ik merk met veel aspecten van dit project dat ik automatisch denk “dat kan in de toekomst anders” of “dat moet ik nog verder onderzoeken” het denken dat iets verder ontwikkeld moet worden heb ik zelf nog nooit zo sterk gevoelt als met dit project, vooral het enthousiasme over het verder ontwikkelen van alle aspecten.
met dit typende kom ik bijvoorbeeld op ideeën om de buizen door de wanden te laten lopen om die zo volledig te verbergen. ik blijf ontdekken en het geeft energie om steeds van deze kleine schatkistjes te vinden.

Het werkt bevat ook weer de “typishe” aspecten die een werk van mij zou hebben, zo heeft het hout! in combinatie met een ander materiaal, latex. welke samen een nieuwe techniek van hout opblazen vormen. vervolgens wordt deze techniek ondersteund door een mechaniek dat het systeem afmaakt en laat werken.
Ik ben nieuwe dingen gaan leren zoals werken met latex, met sketchup bouwplannen maken en dat plan uitwerken. in algemeen ben ik bekent met mechaniekjes maar omdat elke situatie weer een specifieke benadering heeft blijf het een uitdaging.

Zoals je kon lezen heb ik in mijn process meerdere zijpaden gemaakt. die zijpaden maak ik vaak en de resultaten van die zijpaden zijn ook vaak niet terug te zien in mijn eindwerk.
dit stelt mij de vraag waarom ik dan niet gewoon direct ben begonnen met het werk dat ik in essentie al had bedacht.
Dit is weer een besef moment van hoe ik werk, ik wil werk maken dat waarde heeft voor mij maar ook vooral dat een ander ziet wat ik in huis heb. daardoor werk ik graag met zekerheid en zoek vaak bevestiging voor mijn ideeën. de zijpaden zijn een tool om mijn bevestiging te krijgen.
daarnaast heb ik goede reactie nodig. dit is een bepaalde afhankelijkheid van de buitenwereld. als het erop neerkomt doe ik wat ik zelf wil maar blijkbaar toch altijd wel pas na een bepaalde bevestiging van buitenaf.
Of dit een methode om qualiteit te filteren of puur eigen geruststelling weet ik niet. maar voel hier wel een punt wat ook te trekken is naar mijn omgang in het dagelijks leven en persoonlijkheid.
Of ik dingen anders zou doen aan dit project? waarschijnlijk wel.. er komt enorm veel kijken bij het maken van dit werk en voor elke uitwerking kunnen er nog 3 bedacht worden. het kost tijd te testen en onderzoeken. en mijn optimisme en het motto van me pa helpen me beide om scherp te blijven en zo wel een basis kennis voor ADEM op te bouwen, maar altijd ruimte houd voor verbetering.

Ik kijk uit naar wat ADEM gaat doen op 10,11 en 12 februari en vooral wat de toekomst ons zal bieden. ik vond het enorm fijn om met deze documentatie lekker terug te kijken naar mijn project en ik als maker, en daarmee is mijn documentatie AF! 😉